 |
Aleksandar Đaja Jankovac - potopljeni svet drama |
|
||
 |
||||
| nazad | ||||
| Pogovor Radomira Putnika | ||||
| Drama Aleksandra Đaje Jankovac – potoljeni svet, pisana 1989. godine, poseduje i danas neželjenu aktuelnost. Reč je o delu u kome se postepeno postavljaju sve složenija pitanja koja istovremeno zahvataju i savremeni život u pređašnjoj Jugoslaviji, ali i tegobnu prošlost Drugog svetskog rata i njeno mučno nasleđe koje se javlja u novim, današnjem vremenu primerenijim oblicima. Đaja dramu postavlja kao potragu za arheološkim nalazom; ispod crkve u Junkovcu nalazi se betonska ploča, a mladi arheolog Nenad – trkajući se s vremenom, jer će puštanjem u pogon brane za hidrocentralu crkva biti potopljena – pokušava da otkrije šta se krije iza te ploče. Aleksandar Đaja je pisac koji suvereno vlada dramskom tehnikom zadržane ekspozicije, pa nam njegova drama potrage dozirano otkriva složenu priču o ljubavi, prijateljstvu, izdajstvu i smrti, ali i više od toga, sudbinu multietničke zajednice koja je razorena usled ustaškog terora. Prošle su godine, pa decenije, i preživeli junaci – sada sredovečni Spomenka i Zvonimir računajući šta su dobili a šta izgubili. Jankovac njihove mladosti nije Jankovac hidrocentrale, kao što ni Jankovac iz vremena izgradnje brane neće biti isti za Nenada i Spomenkinu kći Milenu. Aleksandar Đaja postepeno dovodi do saznanja dramske junake da se zločini, počinjeni u Drugom svetskom ratu, ne smeju zaboraviti, kao što se, tako|e, ne smeju zaboraviti ni humanistič ka načela na kojima počiva svako uređeno društvo. Drugačije rečeno, Aleksandar Đaja nas opominje da se s pijetetom i skrušenošću setimo nevinih žrtava koje su stradale u ratnoj kataklizmi. Đaja završava dramu pružajući mladom naraštaju priliku da započne život drugačije, bolje, lepše i smislenije. Ali, da li će ta mogućnost biti ostvarena? U nju ćemo posumnjati kada u poslednjoj slici čujemo isprazan govor nekog političara koji oveštalim frazama obećava “bolju budućnost”. |
||||
|
||||
